Teoria kwasów i zasad Lewisa

Definicja kwasu i zasady według teorii Lewisa brzmi następująco:

Kwas – atom, cząsteczka lub jon będący akceptorem pary elektronowej.
Zasada – atom, cząsteczka lub jon będący donorem pary elektronowej.

Reakcję między kwasem i zasadą możemy zapisać w poniższy sposób:

  • A + :B → A–B

Polega ona na przekazaniu pary elektronowej od zasady do kwasu i utworzeniu wiązania chemicznego. Z kolei w teorii Brønsteda-Lowry’ego mówiliśmy o przekazywaniu sobie jonu H+ (kwas stanowi jego donor, a zasada akceptor). Wynika z tego, że jeśli chodzi o pojęcie zasady, to obie te teorie wzajemnie się pokrywają i definiują ją jako substancję posiadającą wolną parę elektronową, np. NH3, H2O, SO42–.

teoria lewisa

To nie jest tak, że jedna teoria jest poprawna, a inna poprawniejsza. One wszystkie się wzajemnie uzupełniają i rozpatrują ten sam aspekt z różnej perspektywy. Wszystko zależy jedynie od tego, czego w danej chwili potrzebujemy.

Największe różnice widać w przypadku określania kwasów. Według Brønsteda kwasem będzie dowolna substancja posiadająca w swojej strukturze przynajmniej jeden atom wodoru (nawet alkany w obecności bardzo silnej zasady mogą przejawiać właściwości kwasowe). Lewis podchodzi do tematu nieco inaczej. Według niego kwas musi posiadać deficyt elektronów (wolny orbital, na który może przyjąć parę elektronową), dlatego będzie nim każdy kation oraz cząsteczki zawierające atom, który nie osiągnął oktetu elektronowego, np. AlCl3 (glin posiada jedynie 6 elektronów tworzących 3 wiązania kowalencyjne). Zatem cząsteczka kwasu solnego w odniesieniu do teorii Lewisa kwasem nie jest. Jest ona adduktem kwasowo–zasadowym, gdzie H+ pełni rolę kwasu, a Cl rolę zasady.

Istotę tej teorii najlepiej obrazuje reakcja syntezy borazanu:

  • BH3 + :NH3 → BH3–NH3
  • kwas + zasada → addukt kwasowo–zasadowy



Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *